Son zamanlarda yoğunlaştığım biyografi okumalarından çıkardığım sonuç, bir insan hikâyesinin, başkalarının hayatlarında karşılık bulabildiği ölçüde tamamlanabileceği oldu. Ayşenur Ezgi Eygi’nin hikâyesinin de bizim için daha âdil, daha cesur, daha tutarlı ve insan onuruna karşı daha hassas ve “hatır”dan mülhem “hatırlama”nın erdemine vâkıf bir yaşam pratiğinin imkânlarını aramada yol gösterici bir mahiyeti var.  

Ayşenur Ezgi Eygi’ye rahmet, geride kalan kederli ama daha çok gururlu ailesine ve arkadaşlarına sabır; dünyanın neresinde olursa olsun, insan eliyle hayattan koparılan tüm masum insanların aziz hatıralarına saygıyla…

Şehre inen domuzlardan korkmamalı; onlar aç kaldıkları için iner, doyunca dağlarına dönerler. Korkulması gerekenler, inmekle kalmayıp yerleşenler, bir türlü de doymayanlardır. Yolu kendimiz bulacaksak ilk adım, sanıldığının aksine postu görmek değil; postun altındakini çoğumuz zaten seziyoruz. Adımların en zoru, o posta imrenmekten vazgeçmektir. Aldanan yalnızca kurbandır; imrenen, farkına varmadan ortağa dönüşür. Çünkü postu ayakta tutan, aldananlar değil imrenenlerdir.

1998 yılında bir arkadaşım bana Ahmet Telli’nin Su Çürüdü kitabını hediye etmişti. Sonra merak edip iki kitabını...