Türk-İslâm sentezinin tarihî ve sosyolojik imkânları ne denli zengin olursa olsun, bu tecrübenin çağdaş dünyada somut, hukukî ve rasyonel bir kurumsal kimliğe kavuşması ancak Mustafa Kemal Atatürk’ün önderliğinde kurulan Türkiye Cumhuriyeti ile mümkün olabilmiştir.

Dijital çağın kesintisiz akışı içinde bu üç boyutun; bilme, var olma ve değer verme süreçlerinin giderek parçalandığına tanıklık ediyoruz. Bilgi çoğalırken ortak akıl zayıflıyor; iletişim hızlanırken eş zamanlılık hissi gitgide yavaşlıyor; kanaat üretimi artarken değerlerin müşterek zemini şiddetle daralıyor. Gazete işte bu bilişsel parçalanmışlığın tam ortasında, dünyayı yeniden bir kompozisyona dönüştürme gayretinde olan ve nadir kalan formlardan biri olarak önemini hâlâ koruyor. Dünyayı ve hayatı insana parçalı bir akışın çok ötesinde ‘bakmaktan’ ‘görmeye’ tebdil olmuş bir bütün olarak sunmaya tüm gücüyle gayret ediyor.