Yayla’nın metni, Türkiye’de liberalizmin bazen neden tam anlamıyla “çoğulcu siyasî kültüre” dönüşemediğini gösteren önemli bir örnek niteliğindedir. Liberal retorik korunmakta; fakat zihinsel düzeyde siyasî alan hâlâ “meşru olanlar” ve “tasfiye edilmesi gerekenler” şeklinde ikili bir ahlakî evrene bölünmektedir. Bu ise liberalizmin değil, ideolojik kutuplaşmanın dilidir.

Sonuç itibariyle üçüncü yol başlı başına zor bir meseledir. Ahlaki tavırdan, ideolojik pozisyona, siyasi pratikten içinde bulunduğu ahval ve onu kuşatan zorlu şartlara kadar tüm bu ablukaları yarmakla mükelleftir. Liderimsi yanılsamaların türettiği siyasi parti enflasyonunun alternatifmişçesine davranmasıyla inşa edilemez; onun başlı başına bir ahlak önermesine, doğru ideolojik pozisyonu açabilmesine ihtiyacı vardır ve üçüncü bir yol ancak tüm bunların siyasi pratiğe hakkıyla ve gereğince uygulanmasında saklıdır.